Cd en Concert Parade des Poules


lekker zo!

Johan Baerents

Eind maan ontving de redactie van Maat een nieuwe CD: 'Parade des Poules' van het accordeonduo Accordeon Melancolique. Er was ook een speellijst bijgevoegd met concerten. Uw muziekschrijver is zelf ook accordeonist van beroep en dus werd het schrijven van een recensie hem in de schoenen geschoven.

Het Duo, bestaande uit het echtpaar Cherie de Boer en Jean-Pierre Guiran, brengt accordeonmuziek zonder electronische poespas of computertechnieken, hooguit misschien bij de mix. Jean-Pierre heeft iets meer swing in zijn manier van spelen en Cherie is meer melancholiek in haar interpretatie van de muziek. Her echtpaar speelt al zo'n 20 jaar samen, is hoorbaar goed op elkaar ingespeeld en die samenwerking komt ook tot uiting in goed op elkaar reageren (in het concert) en elkaar dan ook speels verrassen met kleine muzikale grapjes.

De CD biedt een heel scala van muziek: Eigen composities afgewisseld met al dan niet traditionele bewerkingen van bestaande volksmuziekmelodieën. De eerlijke benadering van de muziek op het concert en de CD komt al meteen tot uiting in het eerste nummer Op het concert verklaart Jean-Pierre dat de kippengeluiden die op de CD te horen zijn live niet aanwezig zijn - ze zitten niet op de accordeon!

Valt het eerste nummer - het titelnummer Parade des Poules, een compositie van JeanPierre - mij op het concert mee, op de CD vind ik het echt te lang om interessant te blijven en dat is zeker voor een openingsnummer jammer. Waarschijnlijk omdat er bij het concert nog wat doorheen werd gepraat door het publiek viel het mij daar minder op en het nummer nodigt zeker uit tot een dergelijke manier van concertbeleving. De toegepaste muzikale motieven lijken voor mij teveel op elkaar - variaties op een thema en improvisaties daarop - en daardoor viel het mij moeilijk geconcentreerd naar de CD te blijven luisteren. Het tweede nummer - eveneens een compositie van Jean-Pierre - is daarentegen een traditioneel klinkende musettewals, prettig om naar te luisteren. Het beginmotiefje deed mij even-denken aan het lied van Frans Halsema t.g.v. ‘700 jaar Amsterdam'. Daarna gaat de CD verder met muziek uit Midden- en Zuid-Amerika niet volledig traditioneel, maar wel goed geïnterpreteerd door beide musici.

Zemir Atik is in Nederland een overbekende Israëlische volksdans, één van de eersten die naar Nederland kwamen. Zemer Atik is trouwens de juiste transscriptie en gezien het feit dat het om een uitvoering zonder woorden gaat zou de andere naam Nigun Atik nog beter zijn. Het duo heeft gekozen voor een zeer rustige vertolking van de melodie, moeilijk om gelijk te blijven en dat is ook niet altijd gelukt - Cherie is vaak een fractie later te horen dan Jean-Pierre. De bijnaam 'Kamelendans' ervoor is mij niet bekend en komt mij vreemd voor gezien de chassidische achtergrond van de dans. Mango, weer een een compositie van Jean-Pierre, klinkt lekker swingend, de Tango die daarna komt klinkt als een accordeoncompositie, niet als een instrumentaal vertolkt lied, lekker zo! De Groene koffie van Jean-Pierre is zeer goed te drinken - een motiefje uit het openingsnummer is er weer in te herkennen. Petite Fleur is voor liefhebbers van oude jazz een overbekend nummer en die zuilen misschien niet zo happy zijn met deze vertolking - de oorspronkelijke melodie wordt niet altijd letterlijk gevolgd, de eerste zin wordt bijvoorbeeld in het begin niet afgemaakt - maar een accordeonist kan zich zeker goed voelen bij deze mooie verstilde uitvoering. Tarantella's zijn uiteraard zeer geschikte melodieën om op een accordeon te spelen. Af en toe staat de muziek op de CD even 'stil', een gevoel dat ik op het concert niet had, ik denk dat daar het tempo ook iets hoger lag, maar zeker weet ik dat niet meer. De Highland reel mag volgens mij nog wat rijpen, de combinatie met deze hornpipe vind ik niet zo geslaagd, ook omdat een hornpipe meestal iets langzamer en dan inégal gespeeld wordt. In de Valse Anglaise doet het duo haar naam weer volledig eer aan met de ingetogen benadering van de melodie -ook als Jean-Pierre wat meer 'swing' in het geheel brengt in zijn solistische benadering van het tweede deel. Dan weer een paar echte accordeonstukken, ook al is het instrument bijvoorbeeld niet traditioneel in Indonesië. Het duo weet er echter goed raad mee.

Het laatste, mooie muzieknummer eindigt met een fade out en daarna weer even een fade-in. Live werkte dat voor mij goed, met weglopen en weer terugkomen; op de CD hoeft met name het terugkomen van mij niet. Al met al een fijne accordeon-CD waar ik met plezier naar geluisterd heb. Als een soort bonus-track - niet vermeld op de CD-cover maar wel in het boekje - komt ook de haan nog even meekraaien op deze 'kippenparade' en horen we ook veel andere vogels uit de landelijke woonomgeving van Accordeon Melancolique' - als om ons mee te laten genieten van de 'couleur locale'.

Maat, over volkscultuur, Juni 2002

homepage Accordéon Mélancolique