Ruimte voor dialoog

Ruimte voor dialoog
Dinsdag 29 januari is er een inspraakavond in het Hof van Schoterland over de
verlichtingsproef in Katlijk en omstreken. De zaal is afgeladen vol.
Als na een inleiding de wethouder en de projectleider van de gemeente het woord voeren,
wordt er vanuit de zaal voortdurend gereageerd. Het lijkt erop dat het verhaal van de sprekers
niet aankomt in de zaal. Elke gelegenheid om de onvrede te uiten wordt aangegrepen. De
gemeente heeft met de proef blijkbaar iets geforceerd wat heftige emoties en weerstand heeft
opgeroepen.
Na de sprekers is er gelegenheid voor de mensen in de zaal om te reageren. Een
gespreksleider moet alle zeilen bijzetten om het geheel in goede banen te leiden. Met de
nodige moeite maakt hij ruimte voor alle meningen en emoties. Het algemene gevoel onder
alle reacties is: “er is ons iets opgedrongen” en “er wordt niet naar ons geluisterd”. Door de
heftige emoties wordt hier en daar zelfs op de man gespeeld; dat mensen van de gemeente
alleen maar op eigen belangen uit zijn.
Door dit alles eindigt de avond onbevredigend. Het lijkt alsof de zaal zo vol zat met ieders
meningen en emoties dat er geen ruimte was om elkaar te ontmoeten in een dialoog.
Standpunten lijken zich alleen maar te verharden.

Als contrast hiermee een mooie zondagmiddag in de Thomastsjerke. Op het programma een
concert van Accordéon Mélancolique, een accordeonduo dat muziek uit alle windstreken
vertolkt. Bij binnenkomst blijkt de kerk al goed gevuld te zijn. Met wat schuiven of
inschikken blijkt er voor elke nieuwkomer steeds nog een geschikt plekje te vinden. Een
verwachtingsvolle stemming is voelbaar in de kerk.
Het duo vloeit na hun opkomst als vanzelf in deze sfeer. Na een kort intro beginnen de
accordeons hun samenspraak: nu eens speelt de één de melodie en begeleidt de ander, even
later is het omgekeerd of spelen beide een melodie. Maar steeds is er ruimte, waarin beide
naar voren kunnen komen of weer terug bewegen. Zelfs als toehoorder is die ruimte
beschikbaar als een uitnodiging om mee te bewegen in de muziek. Het lijkt net alsof de
accordeons niet alleen met elkaar een dialoog hebben, maar ook met de zaal. Mede hierdoor is
het voor mij een prachtige middag en kom ik met een verrijkt gevoel de kerk weer uit.

Hoewel beide situaties natuurlijk niet te vergelijken zijn, wil ik toch proberen mijn ervaring
op de muziekmiddag te vertalen naar de lichtproef.
Muziek verbindt ons met elkaar, maakt dat we ons open stellen, waardoor belangen even
wegvallen. De vraag is of we ons ook kunnen verbinden en open stellen als het over de
lichtproef gaat. Kunnen we echt luisteren naar elkaar? Kunnen we ruimte maken in onze
standpunten en belangen, zodat de ander ook hoorbaar wordt en ieders geluid kan bijdragen
aan de muziek.
Ik hoop oprecht dat nu de onvrede een plek heeft gekregen tijdens de avond, de dialoog de
komende tijd echt op gang gaat komen. De enquête is wat mij betreft een eerste stap.
Wat ik daarnaast zie is een dialoog tussen bewoners en gemeente om per straat of situatie te
evalueren, wat werkt en wat niet. Een dialoog met ruimte voor ieders mening en standpunten;
met elkaar de juiste toon vinden zodat ieder kan bijdragen aan de muziek. En zo te komen tot
een oplossing die zowel vernieuwend als voor ieder ook acceptabel is. Want alleen als ieder
bereid is ruimte te maken voor de ander kan de dialoog een vernieuwing opleveren. Hopelijk
wordt de lichtproef zo een verrijkende ervaring voor zowel de gemeente als de bewoners.

Rob Poiesz naar aanleiding van het concert van Accordeon Melancolique in Katlijk maart 2008.

homepage Accordéon Mélancolique