Het fraaie Clandestin doet mij de rillingen over de rug lopen
Op een zonovergoten maartse dag bevind ik mij in de Zuidervermanig, een sfeervol kerkje in Westzaan. Uit de flarden van gesprekken die ik opvang, kan ik opmaken dat er behoorlijk wat accordeonisten aanwezig zijn. Dat kan ook haast niet anders , want we zijn te gast bij Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer, oftewel het duo Accordéon Mélancolique. Cherie en Jean-Pierre begroeten hun publiek als goede vrienden, en openen met het vrolijke Bougainville van de nieuwste CD Les Invites. Even later volgt Merel van le Nid Aime.
De composities van Jean-Pierre Guiran zijn toegankelijk, functioneel en sterk. Hun grootste kracht lig in de verbeelding en de vertelling. Om de zeggingskracht te versterken, dragen de Boer en Guiran er citaten en korte gedichten bij voor. In combinatie met de tekstregel: "een gekleurd schelpje tussen miljoenen, de zee maakt geen onderscheid", doet het fraaie Clandestin (Illegaal) mij de rillingen over de rug lopen.
Het gevoel dat Jean-Pierre Guiran in zijn composities legt, komt ook tot uiting in zijn spel. Zijn intonatie en dynamiek zijn opvallend mooi. De rolverdeling tussen beide spelers is strikt. Ze volgen elkaar door een open, liefdevolle communicatie. Na het concert liggen de door Cherie fraai vormgegeven cd's en speelboeken uitgestlad voor het publiek. De dromerige muziek, de chansons, de sfeer die dit duo weet neer te zetten, ze voeren je mee naar een wereld waarin accordeonmuziek, ontdaan van quasi-virtuoze opsmuk, pure emotie wordt. Een heerlijke middag!
Marion Kouwen in Klank, 2e kwartaal nummer 3, 2009