 |
www.stompe-toren.nl |
Een aantal jaren geleden ontdekten zij de voorname rol die stilte speelt in muziek. Deze ogenschijnlijke tegenstelling, muziek en stilte, leidde tot een hergeboorte van hun speelstijl. Door deze bewuste combinatie van stilte en geluid als bouwsteen van hun muziek, kregen zelfs de meest eenvoudige stukken een intense, boeiende spanning. En zo werd het een sprankelende middag vol ritmische melodieën.
Maar is accordeonmuziek in deze tijd niet achterhaald? Absoluut niet! In een bijna volle Stompe Toren klonken vanaf 14.00 uur schitterende melodieën en spannende ritmes. Latin, blues, tango, chansons, wereldmuziek en klassiek passeerden de revue, gelardeerd met citaten en gedichten van eigen hand en van bekende en onbekende wereldsterren. Met de slagregens op de ramen vulden ragfijne en subtiele klanken de prachtige ruimte van de Stompe Toren. Je kon af en toe een speld horen vallen, even wegzwijmelend naar exotische oorden, of naar een terras met een goed glas wijn genietend van het leven. Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer maakten er een heerlijk feestje van. En ook de jeugd werd niet vergeten met een swingend meezingend nummer. Het publiek was enthousiast over zoveel schoonheid en het sprankelende, ingetogen en levenslustige vocale en instrumentale spel.
Een staande ovatie viel hen ten deel. Ze komen zeker terug in de Stompe Toren!
Bron www.stompe-toren.nl/?nav=nieuws
 |
Klank |
Op een zonovergoten maartse dag bevind ik mij in de Zuidervermanig, een sfeervol kerkje in Westzaan. Uit de flarden van gesprekken die ik opvang, kan ik opmaken dat er behoorlijk wat accordeonisten aanwezig zijn. Dat kan ook haast niet anders , want we zijn te gast bij Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer, oftewel het duo Accordéon Mélancolique. Cherie en Jean-Pierre begroeten hun publiek als goede vrienden, en openen met het vrolijke Bougainville van de nieuwste CD Les Invites. Even later volgt Merel van le Nid Aime.
De composities van Jean-Pierre Guiran zijn toegankelijk, functioneel en sterk. Hun grootste kracht lig in de verbeelding en de vertelling. Om de zeggingskracht te versterken, dragen de Boer en Guiran er citaten en korte gedichten bij voor. In combinatie met de tekstregel: "een gekleurd schelpje tussen miljoenen, de zee maakt geen onderscheid", doet het fraaie Clandestin (Illegaal) mij de rillingen over de rug lopen.
Het gevoel dat Jean-Pierre Guiran in zijn composities legt, komt ook tot uiting in zijn spel. Zijn intonatie en dynamiek zijn opvallend mooi. De rolverdeling tussen beide spelers is strikt. Ze volgen elkaar door een open, liefdevolle communicatie. Na het concert liggen de door Cherie fraai vormgegeven cd's en speelboeken uitgestald voor het publiek. De dromerige muziek, de chansons, de sfeer die dit duo weet neer te zetten, ze voeren je mee naar een wereld waarin accordeonmuziek, ontdaan van quasi-virtuoze opsmuk, pure emotie wordt. Een heerlijke middag!
Marion Kouwen in Klank, 2e kwartaal nummer 3, 2009
 |
het Parool |
Zwaarmoedig en droefgeestig. Het was de gemoedstoestand waarin het duo Accordéon Mélancolique in 2006 de nummers van zijn cd Le Nid Aimé (het beminde nest) schreef. Niet zo verwonderlijk. Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer haalden destijds de inspiratie voor de voor het grootste gedeelte zelfgeschreven stukken uit de ellende rond hun huis in Driebergen. Het tweetal had problemen met een projectontwikkelaar die ze weg wilde hebben. In de liedjes was dan ook het nodige verdriet te horen.
Drie jaar later is alles anders. Guiran en De Boer hebben inmiddels hun geluk gevonden in Sint Jacobiparochie in Friesland en hebben naar eigen zeggen de ellendige periode volledig afgesloten. En dat is te horen op hun nieuwe cd Les Invités (de genodigden), waarvan ze - gisteren in het Parool Theater een groot aantal nummers lieten horen. De melancholie is niet helemaal verdwenen, maar de vrolijke noot heeft de overhand.
Guiran en de Boer nemen je opnieuw mee op een muzikale wereldreis naar vooral zonnige bestemmingen. Van Franse chansons via Argentijnse tango’s naar rauwe Amerikaanse blues - Guiran en de Boer draaiden er in het Parool Theater hun hand er niet voor om en het optreden stond dan ook als een huis. Het was moeilijk stil te blijven zitten. Zelfs een door een bezoekster meegenomen hond deinde vrolijk mee op een nummer over een dansende schildpad. Het duo liet tijdens het optreden ook een paar keer horen nog steeds een gevoelige snaar te kunnen raken. Het bewees maar weer eens dat gevoelige ballades ook uitgevoerd kunnen worden op de accordeon. Het publiek, inclusief de hond, werd er stil van.
Dat duurde echter niet lang, want Guiran en De Boer zorgden vooral voor een zonnig gevoel met hun aanstekelijke nummers. Ze vroegen zich daarom na afloop van hun optreden lachend af of ze misschien hun naam moeten veranderen in Joyeux (vrolijk) Accordéon. De melancholie heeft immers niet meer de overhand. Of er een naamsverandering komt, moeten ze helemaal zelf weten. Zolang ze maar mooie muziek blijven maken.
© CURT SIMONS, Het Parool, 11-02-2009
 |
Hoog en Laag |
Zwaarmoedig en droefgeestig. Het was de gemoedstoestand waarin het duo Accordéon Mélancolique in 2006 de nummers van zijn cd Le Nid Aimé (het beminde nest) schreef. Niet zo verwonderlijk. Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer haalden destijds de inspiratie voor de voor het grootste gedeelte zelfgeschreven stukken uit de ellende rond hun huis in Driebergen. Het tweetal had problemen met een projectontwikkelaar die ze weg wilde hebben. In de liedjes was dan ook het nodige verdriet te horen.
Drie jaar later is alles anders. Guiran en De Boer hebben inmiddels hun geluk gevonden in Sint Jacobiparochie in Friesland en hebben naar eigen zeggen de ellendige periode volledig afgesloten. En dat is te horen op hun nieuwe cd Les Invités (de genodigden), waarvan ze - gisteren in het Parool Theater een groot aantal nummers lieten horen. De melancholie is niet helemaal verdwenen, maar de vrolijke noot heeft de overhand.
Guiran en de Boer nemen je opnieuw mee op een muzikale wereldreis naar vooral zonnige bestemmingen. Van Franse chansons via Argentijnse tango’s naar rauwe Amerikaanse blues - Guiran en de Boer draaiden er in het Parool Theater hun hand er niet voor om en het optreden stond dan ook als een huis. Het was moeilijk stil te blijven zitten. Zelfs een door een bezoekster meegenomen hond deinde vrolijk mee op een nummer over een dansende schildpad. Het duo liet tijdens het optreden ook een paar keer horen nog steeds een gevoelige snaar te kunnen raken. Het bewees maar weer eens dat gevoelige ballades ook uitgevoerd kunnen worden op de accordeon. Het publiek, inclusief de hond, werd er stil van.
Dat duurde echter niet lang, want Guiran en De Boer zorgden vooral voor een zonnig gevoel met hun aanstekelijke nummers. Ze vroegen zich daarom na afloop van hun optreden lachend af of ze misschien hun naam moeten veranderen in Joyeux (vrolijk) Accordéon. De melancholie heeft immers niet meer de overhand. Of er een naamsverandering komt, moeten ze helemaal zelf weten. Zolang ze maar mooie muziek blijven maken.
© CURT SIMONS, Het Parool, 11-02-2009
 |
Accordeon Actueel |
Accordéon Mélancolique voor het eerst in Dordrecht
Daar konden we genieten van de prachtige muziek van het duo Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer in een sfeervolle omgeving, de Dordtse Trinitaskapel, een voormalige kapel behorende bij het Blindengasthuis (13e eeuw). Ooit werd het gebruikt als turfschuur en kistenmakerwerkplaats en na 1629 in gebruik genomen als Lutherse Kerk. Nog steeds als bedehuis met een goeie akoestiek en die omgeving is juist zo belangrijk om de schoonheid van de muziek volledig tot zijn recht te laten komen.
Pure akoestische muziek, op twee oude, doorleefde instrumenten en wat een meerwaarde aan het geheel geeft is de manier waarop het wordt gebracht. Men wil niet demonstreren hoe goed ze wel zijn en hoe vaardig op het accordeon, nee de hoofdzaak is te laten horen hoe mooi deze muziek klinkt en proberen dit op het publiek over te brengen. Hun muziek is, zoals ze zelf zeggen levenslustig, intens maar ook melancholisch en daar moeten we voor openstaan. Dat is de opdracht en dat is nu juist het speciale wat een dergelijk concert uit tilt boven een ander willekeurig accordeon optreden, waar spelers willen laten zien hoe goed ze wel zijn en waar de gezelligheid de hoofdmoot is. Het publiek bij hun spel te betrekken en ze laten meegenieten staat bij dit duo voorop en terecht ervaar je dan dat (deze)muziek emotie is, Emotie met een hoofdletter!
Je kon dan ook een speld horen vallen. Hier kwam men dus echt om te luisteren. Veel eigen composities, waarin de een soleert en de ander begeleidt om dan plotseling de rollen weer om te draaien. Vooral de eigen composities vormen m.i. een verrijking voor het huidige accordeonrepertoire in dit genre. Twee maal drie kwartier hebben we genoten van hun spel, gevarieerde muziek uit alle windstreken met daartussen zelfs een compositie van onze plaatsgenoot Jan-Hubert Janssens, de stuwende kracht van Accordeonvereniging l` Avenir uit Dordrecht en die samen met Paula v/d Berg de organisatie op zich namen om het duo Accordéon Mélancolique op zondag 16 Maart j.l. naar Dordrecht te halen. Verwacht van mij geen lijst van de gespeelde melodieën, je vindt ze allemaal terug op hun nieuwe CD`s we kunnen er dus steeds opnieuw van genieten. Hoewel.... Accordeon Melancolique live mee te maken in een sfeervolle ambiance is op het gebied van muzikaal genieten toch net even iets meer.
Jan van Nieuwkoop voor Accordeon Actueel Maart 2008.
http://www.accordeonactueel.nl/concertverslagen.html
 |
Nieuws uit Katlijk |
Ruimte voor dialoog
Dinsdag 29 januari is er een inspraakavond in het Hof van Schoterland over de
verlichtingsproef in Katlijk en omstreken. De zaal is afgeladen vol.
Als na een inleiding de wethouder en de projectleider van de gemeente het woord voeren,
wordt er vanuit de zaal voortdurend gereageerd. Het lijkt erop dat het verhaal van de sprekers
niet aankomt in de zaal. Elke gelegenheid om de onvrede te uiten wordt aangegrepen. De
gemeente heeft met de proef blijkbaar iets geforceerd wat heftige emoties en weerstand heeft
opgeroepen.
Na de sprekers is er gelegenheid voor de mensen in de zaal om te reageren. Een
gespreksleider moet alle zeilen bijzetten om het geheel in goede banen te leiden. Met de
nodige moeite maakt hij ruimte voor alle meningen en emoties. Het algemene gevoel onder
alle reacties is: “er is ons iets opgedrongen” en “er wordt niet naar ons geluisterd”. Door de
heftige emoties wordt hier en daar zelfs op de man gespeeld; dat mensen van de gemeente
alleen maar op eigen belangen uit zijn.
Door dit alles eindigt de avond onbevredigend. Het lijkt alsof de zaal zo vol zat met ieders
meningen en emoties dat er geen ruimte was om elkaar te ontmoeten in een dialoog.
Standpunten lijken zich alleen maar te verharden.
Als contrast hiermee een mooie zondagmiddag in de Thomastsjerke. Op het programma een
concert van Accordéon Mélancolique, een accordeonduo dat muziek uit alle windstreken
vertolkt. Bij binnenkomst blijkt de kerk al goed gevuld te zijn. Met wat schuiven of
inschikken blijkt er voor elke nieuwkomer steeds nog een geschikt plekje te vinden. Een
verwachtingsvolle stemming is voelbaar in de kerk.
Het duo vloeit na hun opkomst als vanzelf in deze sfeer. Na een kort intro beginnen de
accordeons hun samenspraak: nu eens speelt de één de melodie en begeleidt de ander, even
later is het omgekeerd of spelen beide een melodie. Maar steeds is er ruimte, waarin beide
naar voren kunnen komen of weer terug bewegen. Zelfs als toehoorder is die ruimte
beschikbaar als een uitnodiging om mee te bewegen in de muziek. Het lijkt net alsof de
accordeons niet alleen met elkaar een dialoog hebben, maar ook met de zaal. Mede hierdoor is
het voor mij een prachtige middag en kom ik met een verrijkt gevoel de kerk weer uit.
Hoewel beide situaties natuurlijk niet te vergelijken zijn, wil ik toch proberen mijn ervaring
op de muziekmiddag te vertalen naar de lichtproef.
Muziek verbindt ons met elkaar, maakt dat we ons open stellen, waardoor belangen even
wegvallen. De vraag is of we ons ook kunnen verbinden en open stellen als het over de
lichtproef gaat. Kunnen we echt luisteren naar elkaar? Kunnen we ruimte maken in onze
standpunten en belangen, zodat de ander ook hoorbaar wordt en ieders geluid kan bijdragen
aan de muziek.
Ik hoop oprecht dat nu de onvrede een plek heeft gekregen tijdens de avond, de dialoog de
komende tijd echt op gang gaat komen. De enquête is wat mij betreft een eerste stap.
Wat ik daarnaast zie is een dialoog tussen bewoners en gemeente om per straat of situatie te
evalueren, wat werkt en wat niet. Een dialoog met ruimte voor ieders mening en standpunten;
met elkaar de juiste toon vinden zodat ieder kan bijdragen aan de muziek. En zo te komen tot
een oplossing die zowel vernieuwend als voor ieder ook acceptabel is. Want alleen als ieder
bereid is ruimte te maken voor de ander kan de dialoog een vernieuwing opleveren. Hopelijk
wordt de lichtproef zo een verrijkende ervaring voor zowel de gemeente als de bewoners.
Rob Poiesz naar aanleiding van het concert van Accordeon Melancolique in Katlijk maart 2008.
 |
Het Parool |
De komst van de zomer bespoedigen. Dat wilde het duo Accordéon Mélancolique dinsdag: Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer, met een zeer breed scala aan muziek op hun geliefde accordeon, waarbij ze nummers speelden van hun vier cd's.
Het werd een swingende show, waarbij het publiek moeilijk stil kon blijven zitten. Het duo nam je mee op muzikale wereldreis naar vooral zonnige bestemmingen. Van Franse chansons via Argentijnse tango's naar rauwe Amerikaanse blues - niets was Guiran en De Boer te veel. Daarbij viel op dat de musici zichtbaar genoten van het optreden. Dat werkt aanstekelijk op het publiek.
De oproep van Guiran de buurman of buurvrouw even vriendschappelijk in de arm te knijpen, werd direct opgevolgd. Het leidde tot hilarische taferelen tussen totale onbekenden van elkaar.
Accordéon Mélancolique slaagde er al met al in een zomers gevoel los te maken in het Parool Theater. Je had echt het gevoel met een glas wijn in de zon op een balkon, terras of in het park in Parijs, Madrid of Buenos Aires te zitten.
Toch ontbrak enige melancholie niet. Ze lieten horen dat chansons van Brel en Trenet prachtig uitgevoerd kunnen worden op de accordeon. Het publiek werd er stil van.
Maar dat duurde dat niet lang, want Guiran en De Boer zorgden steeds snel weer voor een vrolijke noot.
Ze speelden uiteindelijk veel langer dan gepland. Het publiek bleef nummers aanvragen. En zelfs na afloop van het optreden was de muziek van het duo nog te horen. Op veelvuldig verzoek werd de laatste cd opgezet. Guiran en De Boer gingen er bijna van blozen.
Bij een Kaapverdisch nummer zei Guiran dat als ze het goed speelden, het vandaag mooi weer zou worden. Laat Accordéon Mélancolique maar veel spelen. Dan wordt het een lange, hete zomer.
© CURT SIMONS, Het Parool, 18-04-2007
 |
Avro Cultuur |
Als Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer zondag 18 februari wakker worden, kijken ze uit het raam, wandelen even naar buiten, proeven de atmosfeer, voelen de sfeer in zichzelf, bepalen dan de kleding die volgens hun gevoel bij deze dag hoort en wat ze in Gouda, in de Agnietenkapel, zullen gaan spelen. Zo werkt dat bij dit accordeonduo.
Langzamerhand is Accordéon Mélancolique een begrip in Nederland. Het betekent dat je, ook zonder degelijke theoretische opleiding, heel integer prachtige muziek kunt maken. Dat je, als je je "muziek" voelt, ook "muziek" kunt zijn.
Cherie de Boer
Het is niet zo vanzelfsprekend dat Cherie verliefd werd op de accordeon; ze is in Indonesië geboren en we weten allemaal dat een Indo bijna onlosmakelijk met de gitaar verbonden is. Ze werd dan ook vreselijk uitgelachen door haar familie en, gegeneerd, verstopte ze het lichtblauwe instrument onder haar bed. Maar echte liefde laat zich niet verstoppen. Later, toen ze haar eigen weg ging, kwam die eerste liefde weer boven en werd haar spel alom zeer gewaardeerd.
Jean-Pierre Guiran
Jean-Pierre komt uit een muziekminnend gezin. Bob Dylans en Dimitri van Torens op blokfluit en gitaar waren er regelmatig te horen. Vader Guiran speelde vaak op het harmonium, later op een electronisch orgeltje. Jean-Pierre vond die toetsen geweldig, leerde een beetje spelen met het toen zo populaire Klavarskribo-systeem en het is aardig te melden dat een van zijn eigen arrangementen onlangs in Klavar gepubliceerd is.
Later
Cherie ging pedagogiek studeren en Jean-Pierre natuurkunde. Hun wegen kruisten elkaar bij Toneelgroep Stut in Utrecht, waar Jean-Pierre accordeon speelde. Cherie herkende zichzelf in zijn "touch", beiden herkenden elkaars liefde voor de accordeon en voor elkaar en ontwikkelden zich steeds verder: ze luisterden naar muziek, speelden het na, probeerden akkoorden, combinaties, en zijn nu, je kunt wel zeggen, beroemd, worden veel gevraagd en hebben behoorlijk wat cd's op hun naam staan.
Over elkaar
Wat Cherie vindt van het spel van Jean-Pierre: "de beheersing van het instrument, de zorg voor het klinken van iedere noot afzonderlijk, de bijzondere timing, subtiliteit en toonkeuze, toongebruik, de kunst van het weglaten, maar aan de andere kant z'n erg onorthodoxe begeleidingen.."
En Jean Pierre van Cherie: "Achter de bescheiden opstelling van Cherie gaat een sterk gevoel voor schoonheid schuil. Gracieus en oorspronkelijk speelt ze een melodie, nooit om aan een bepaalde stijl te voeldoen, nooit omdat het zo moet. Maar altijd omdat ze het zo mooi vindt. Ze speelt met gemak een melodie voor de helft zacht, om dan opeens op het goede moment uit te pakken, nooit zomaar of zonder aanwijsbare reden. Ze heeft ook een wonderbaarlijk gevoel voor een strak ritme. Haar begeleiding blijft altijd ademen, loopt niet dood".
Agnietenkapel in Gouda
De Agnietenkapel In de vijftiende eeuw kende Gouda vier vrouwenconventen, waaronder de Agnieten, de zusters van het St. Agnesconvent. Natuurlijk hoorde er een kapel bij het klooster, maar hoe de Gouwenaren ook hebben geprobeerd de middeleeuwse situatie terug te brengen, helemaal gelukt is dat niet. Daarvoor heeft de Agnietenkapel in de loop van ruim vijf eeuwen teveel verbouwingen en restauraties moeten ondergaan. Wat er precies allemaal met de kapel gebeurd is, is niet helemaal duidelijk geworden. Onder de huidige kapel zijn funderingen gevonden die mogelijk wijzen op ovens van een ververij die daar gevestigd zou zijn. Maar voor hetzelfde geld betreft het hier de oven van het klooster van toen. Er staat nergens duidelijk waar de kapel in die tijd voor diende. Wel is terug te vinden wat er allemaal verbouwd werd. Er is zelfs ooit een tribune in geweest.
In de 17de eeuw is de kapel een bank van Lening geworden, die pas in 1924 gesloten werd. Het arme kapelletje werd kantoor, maar er werd niet van haar gehouden. Het gemeentebestuur van Gouda wilde op die plek een openluchtzwembad bouwen. Dat is dankzij dankzij financiële steun van de heer G. Bouwmeester voorkomen en werd de kapel wat ze nu is. Toen werd ook de vermoedelijke oven gevonden en trots zichtbaar gemaakt in het plaveisel voor de kapel.
Zo is een roemloos einde voor de Agnietenkapel voorkomen. De ruimte wordt nu dan wel niet meer voor gebed, maar wel voor concerten, lezingen, exposities en recepties gebruikt.
De zusters van St. Agnes kijken vanaf hun wolkje naar hun kapelletje en knikken goedkeurend.
Dit artikel verscheen op http://www.avro.nl/web/avro_cultuur/ in de week voorafgaand aan het concert op 18 februari 2007 in de Agnietenkapel - Gouda
 |
Het Parool |
Zwaarmoedig of droefgeestig, dat is volgens de Van Dale melancholiek. Het optreden van het duo Accordéon Mélancolique in het Parool Theater voldeed echter niet aan die beschrijving.
Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer gaven op hun accordeons juist een zeer swingende show weg. Het duo speelde ruim een uur lang nummers van zijn nieuwste cd, le Nid Aimé (het beminde nest).
Ze haalden de inspiratie voor de voor het grootste gedeelte zelfgeschreven stukken uit de ellende rond hun huis in Driebergen.
Guiran en De Boer hebben problemen met een projectontwikkelaar die ze weg wil hebben. Wie echter alleen droevige liederen verwachtte, kwam bedrogen uit.
Het publiek kreeg een zeer breed scala aan muziek te horen. Van Frans chanson via Venezolaanse wals naar opzwepende merengue. Guiran en De Boer draaiden er hun hand niet voor om. Het was moeilijk stil te blijven zitten en je werd gewoon vrolijk van het optreden. De muzikanten lieten zien zelf ook te genieten van het optreden. Dat kwam vooral tot uiting toen ze een naar hun in de zaal aanwezige oom Carel vernoemd lied vertolkten. De duimen omhoog van oom brachten een nog grotere lach op de gezichten van het duo.
Toch was er wel ruimte voor enige melancholie. Bij het titelnummer was het moeilijk de ogen droog te houden. Je voelde echt het verdriet om het zo beminde nest. Het leek wel of Guiran en De Boer alle ellende rond hun woning van zich afspeelden. De woorden van een bezoeker spraken boekdelen. ''Gelukkig is er de accordeon.'' Met Guiran en De Boer komt het dus vast wel goed.
© CURT SIMONS, Het Parool, 25-10-2006
WINKELMANDJE